Każde dziecko tworzy własną mapę świata na podstawie tysięcy doświadczeń zbieranych każdego dnia. Poznaje ciężar przedmiotów, różnice temperatur, kierunek ruchu, odległość, natężenie dźwięków i reakcje własnego organizmu. Z czasem wiele czynności zaczyna wykonywać niemal bez zastanowienia. Zdarza się jednak, że przetwarzanie części informacji sensorycznych wymaga znacznie większego wysiłku, a jego konsekwencje są widoczne podczas nauki, zabawy czy wykonywania zwyczajnych obowiązków. Diagnoza i terapia SI, integracja sensoryczna dzieci w RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska to możliwość dokładniejszego spojrzenia na te procesy oraz indywidualny sposób funkcjonowania młodego człowieka.
Dziecięcy mózg musi nieustannie decydować, które informacje sensoryczne są w danym momencie potrzebne
Wyobraźmy sobie dziecko próbujące odnaleźć swoją czapkę w szatni. Wokół znajdują się inne ubrania, ktoś rozmawia, drzwi się otwierają, a obok przechodzą kolejne osoby. Aby wykonać proste polecenie, trzeba skoncentrować wzrok na poszukiwanym przedmiocie i jednocześnie nie reagować na każdą informację pojawiającą się dookoła.
To pokazuje, że funkcjonowanie sensoryczne nie polega wyłącznie na samym odbieraniu bodźców.
Ważna jest również możliwość ich porządkowania, różnicowania i wykorzystywania zgodnie z aktualnym zadaniem. Proces ten odbywa się przez cały dzień i towarzyszy zarówno bardzo prostym, jak i bardziej złożonym czynnościom.
Rozpoznawanie cech przedmiotów bez kontroli wzroku pokazuje znaczenie informacji dotykowych
Dziecko sięgające ręką do kieszeni potrafi często znaleźć konkretny przedmiot bez patrzenia na niego. Palce rozpoznają jego wielkość, kształt, fakturę i ułożenie.
Takie doświadczenie pokazuje, jak dużo informacji można uzyskać poprzez dotyk.
Różnicowanie dotykowe jest wykorzystywane również podczas zapinania elementów ubrania, szukania drobiazgu w plecaku czy manipulowania przedmiotami poza bezpośrednim polem widzenia.
W trakcie rozwoju dziecko zdobywa coraz bogatszą bazę doświadczeń. Nie musi za każdym razem szczegółowo analizować przedmiotu, ponieważ jego właściwości stają się znajome.
Diagnoza SI pozwala sprawdzić sposób wykonywania zadania, a nie jedynie odpowiedź „potrafi” lub „nie potrafi”
Ocena funkcjonowania dziecka nie przypomina prostego egzaminu, w którym liczy się wyłącznie prawidłowy rezultat. Dwie osoby mogą ukończyć to samo zadanie, wykorzystując zupełnie odmienne strategie.
Jedno dziecko wykona czynność płynnie. Drugie osiągnie identyczny efekt, ale będzie potrzebowało znacznie więcej czasu, kilku zmian pozycji albo dodatkowych podpowiedzi.
Właśnie dlatego podczas diagnozy znaczenie ma jakość wykonania, zachowanie dziecka i sposób dochodzenia do rozwiązania.
Taka perspektywa pozwala zauważyć zarówno obszary wymagające większego wysiłku, jak i strategie, które dziecko spontanicznie wykorzystuje, aby sobie pomóc.
Automatyzacja znanych czynności pozwala przeznaczyć więcej uwagi na nowe zadania
Kiedy dziecko po raz pierwszy uczy się określonej aktywności, może wykonywać ją powoli i bardzo świadomie. Z czasem kolejne ruchy stają się bardziej naturalne.
Dobrym przykładem jest wchodzenie po schodach. Na początku trzeba uważnie ustawiać stopy, kontrolować poręcz i planować każdy następny ruch. Po zdobyciu doświadczenia wiele elementów odbywa się automatycznie.
Ma to duże znaczenie dla codziennego funkcjonowania. Jeśli podstawowa czynność pochłania bardzo dużo uwagi, trudniej jednocześnie wykonywać dodatkowe zadanie.
Dlatego obserwacja stopnia swobody przy dobrze znanych aktywnościach może być interesującym elementem oceny rozwoju sensoryczno-ruchowego.
Prawidłowe dawkowanie wyzwania jest jednym z ważnych elementów terapii integracji sensorycznej
Zadanie terapeutyczne powinno wymagać zaangażowania, ale jednocześnie pozostawać możliwe do wykonania. Jeżeli dziecko bez wysiłku radzi sobie z każdą próbą, aktywność może nie tworzyć wystarczającej przestrzeni do zdobywania nowych doświadczeń.
Z drugiej strony ciągłe stawianie przed nim zadań przekraczających aktualne możliwości może prowadzić do frustracji.
Terapeuta może regulować poziom trudności poprzez niewielkie zmiany. Czasem wystarczy zmodyfikować pozycję, odległość, tempo albo liczbę czynności wykonywanych jednocześnie.
Dobrze dobrane wyzwanie zachęca do działania i daje możliwość odniesienia sukcesu po rzeczywistym wysiłku.
Terapia SI nie powinna być sposobem na fizyczne zmęczenie bardzo aktywnego dziecka
Wysoki poziom ruchliwości bywa interpretowany jako potrzeba dostarczenia jeszcze większej ilości intensywnego ruchu. Takie podejście jest jednak zbyt uproszczone.
Dziecko może poszukiwać określonych aktywności z różnych powodów, a samo zmęczenie nie jest celem terapii.
Zadaniem specjalisty jest przyjrzenie się funkcji zachowania i dobranie doświadczeń zgodnie z indywidualnym profilem potrzeb. Niekiedy znaczenie będzie miała aktywność angażująca całe ciało, innym razem zadanie wymagające regulowania tempa, zatrzymania ruchu czy precyzyjnego dostosowania siły.
Liczy się celowość działania, a nie liczba wykonanych skoków czy długość intensywnej zabawy.
Zatrzymanie ruchu może być równie interesującą umiejętnością jak jego rozpoczęcie
Dużo mówi się o zachęcaniu dzieci do aktywności fizycznej. Rzadziej zwraca się uwagę na możliwość kontrolowanego zakończenia ruchu.
Tymczasem podczas wielu zabaw dziecko musi biec, a następnie szybko się zatrzymać. Innym razem trzeba zmienić kierunek albo zwolnić, aby ominąć przeszkodę.
Takie sytuacje wymagają ciągłego dostosowywania pracy ciała.
Zabawy oparte na zmiennym tempie, reagowaniu na sygnał czy naprzemiennym ruszaniu i zatrzymywaniu mogą dostarczać wielu ciekawych doświadczeń. Pozwalają również obserwować, jak dziecko radzi sobie ze zmianą wcześniej rozpoczętego działania.
Rozróżnianie kierunku i odległości pomaga sprawniej organizować codzienną przestrzeń
Aby odłożyć zabawkę na właściwą półkę, dziecko musi ocenić jej położenie. Chcąc przejść pomiędzy dwoma krzesłami, powinno rozpoznać dostępną przestrzeń. Podczas rzutu trzeba natomiast uwzględnić odległość od celu.
Podobne sytuacje występują wielokrotnie w ciągu dnia.
Dziecko zdobywa doświadczenie poprzez praktyczne działanie: przesuwa przedmioty, zmienia swoje położenie, sprawdza rezultat ruchu i w kolejnej próbie wprowadza poprawkę.
Tak właśnie wiele umiejętności rozwija się w naturalnych warunkach – poprzez działanie, informację zwrotną i kolejną próbę.
Preferowana ręka i sposób organizowania pracy przy stoliku mogą zmieniać się wraz z rozwojem
Podczas rysowania, układania drobnych elementów czy wykonywania prac plastycznych rodzice często zwracają uwagę przede wszystkim na to, którą ręką dziecko wykonuje zadanie.
Warto jednak spojrzeć szerzej.
Co robi druga dłoń? Czy przytrzymuje kartkę? Czy stabilizuje przedmiot? Jak ustawiony jest tułów? Czy dziecko często zmienia pozycję? Czy przesuwa materiały tak, aby łatwiej było po nie sięgnąć?
Wykonywanie precyzyjnych czynności jest efektem współpracy wielu elementów. Dlatego pojedyncza cecha nie powinna być analizowana w oderwaniu od całego sposobu działania.
Powtarzalność zachowania w różnych warunkach dostarcza ważniejszych informacji niż jeden trudny dzień
Każdemu dziecku zdarzają się momenty większego zmęczenia, rozdrażnienia czy niechęci do współpracy. Jedna trudna sytuacja niewiele mówi o funkcjonowaniu sensorycznym.
Znacznie bardziej przydatne jest szukanie powtarzalności.
Rodzice mogą zwrócić uwagę na trzy proste kwestie:
- częstotliwość – jak często występuje określona reakcja,
- kontekst – w jakich sytuacjach pojawia się najczęściej,
- wpływ – czy utrudnia dziecku wykonywanie ważnych czynności.
Tak uporządkowane informacje są znacznie bardziej użyteczne niż ogólne określenia typu „zawsze”, „nigdy” czy „bardzo często”.
Rodzic nie musi samodzielnie tworzyć programu ćwiczeń sensorycznych w domu
Internet obfituje w pomysły na tak zwane zabawy sensoryczne. Warto jednak odróżnić zwyczajną, rozwijającą aktywność od postępowania dobranego w ramach terapii.
Nie każde dziecko potrzebuje identycznych doświadczeń.
Jeżeli przeprowadzona ocena wskazuje na potrzebę terapii, specjalista może przekazać rodzinie wskazówki odnoszące się do konkretnego przypadku. Rodzic nie musi natomiast zamieniać każdego popołudnia w serię ćwiczeń.
Dom pozostaje przede wszystkim przestrzenią codziennego życia, odpoczynku, relacji i spontanicznej zabawy.
RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska – diagnoza SI jako sposób na dokładniejsze poznanie indywidualnych potrzeb
Powodem zgłoszenia się na konsultację mogą być bardzo różne obserwacje. Nie zawsze rodzic potrafi od razu wskazać jeden konkretny problem. Czasami pojawia się po prostu poczucie, że określone sytuacje kosztują dziecko zdecydowanie więcej wysiłku niż można byłoby oczekiwać.
RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska – diagnoza i terapia SI, integracja sensoryczna dzieci to możliwość przyjrzenia się takim sygnałom w uporządkowany sposób.
Ważne jest uwzględnienie całego kontekstu: mocnych stron, trudniejszych obszarów, sposobu reagowania oraz znaczenia obserwowanych zachowań w życiu dziecka.
Jeżeli pojawią się wskazania do terapii, jej kierunek może zostać powiązany z indywidualnymi potrzebami zamiast z gotowym, jednakowym dla wszystkich zestawem aktywności.
Wartością terapii SI jest przenoszenie nowych doświadczeń na sytuacje występujące poza gabinetem
Dziecko może nauczyć się radzić sobie z określonym zadaniem w znanych warunkach. Kolejnym krokiem jest wykorzystanie zdobytej umiejętności w nieco innej sytuacji.
To ważny moment.
Jeżeli nowe doświadczenia zaczynają pomagać podczas spontanicznej zabawy, czynności wykonywanych w domu czy aktywności poza nim, oznacza to, że nie pozostają ograniczone do samego spotkania terapeutycznego.
Właśnie dlatego cele warto formułować w odniesieniu do prawdziwych potrzeb.
Diagnoza i terapia SI w RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska mogą pomagać w rozpoznaniu obszarów związanych z funkcjonowaniem sensorycznym i planowaniu odpowiednio ukierunkowanej pracy. Najważniejszym punktem odniesienia pozostaje jednak konkretne dziecko – jego możliwości, reakcje, codzienne wyzwania oraz umiejętności, które pozwalają mu coraz sprawniej działać w otaczającym świecie.
Diagnoza i terapia SI, integracja sensoryczna dzieci – RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska
Diagnoza i terapia SI | Integracja sensoryczna dzieci
Adres:
ul. Piastowska 11
42-600 Tarnowskie Góry
Telefon:
501 317 751
Godziny otwarcia:
Poniedziałek: 07:00–20:00
Wtorek: 07:00–20:00
Środa: 07:00–20:00
Czwartek: 07:00–20:00
Piątek: 07:00–20:00
Sobota: 07:00–15:00
Niedziela: zamknięte
Dane firmowe:
NIP: 6452138504
REGON: 241179110
Strona internetowa:
Terapia si śląskie
LinkedIn:
Ewa Zielińska RÓWNO-WAGA
Facebook:
Równo-Waga centrum diagnostyczno-terapeutyczne
Wizytówka Google:
Diagnoza i terapia SI, integracja sensoryczna dzieci – RÓWNO-WAGA Ewa Zielińska
